Propozycja jednej z Klubowiczek, by 180. rocznicę I wydania „Pana Tadeusza” uczcić powrotem do tej źle obecnej, co dyskusja potwierdziła, szkolnej lektury, została przyjęta bez zastrzeżeń.
Nieduża grupa uczestniczek przygotowała fragmenty epopei, które zostały odczytane, a następnie w sposób osobisty omówione i skomentowane. O walorach i roli poematu nikogo nie trzeba było przekonywać, więc przedmiotem spotkania stało się to, co w epopei najpiękniejsze: opisy obyczajów, przyrody: okiełznanej i nieokiełznanej przez człowieka oraz przypomnieniu głównego wątku oraz postaci ks. Robaka. Kunszt słowa i operowanie językiem powodują, że Klubowiczki czytające w ramach spotkań DKK głównie literaturę najnowszą, często sięgają po epopeję Adama Mickiewicza.
Z satysfakcją dodam, że cieszę się, że dzięki DKK przypomniana została rocznica paryskiego wydania „Pana Tadeusza”, który stał się przedmiotem osobnego spotkania.